Komunikacja z osobą z niepełnosprawnością wzroku oparta na szacunku
Komunikacja oparta na szacunku
- Mów bezpośrednio.
- Zawsze rozmawiaj z samą osobą, a nie z osobą jej towarzyszącą.
- Przedstaw się: „Cześć, jestem Lisa! Miło mi Cię poznać.” Twój głos staje się Twoją tożsamością.
- W grupie zaznacz, do kogo się zwracasz: „Saro, co o tym myślisz?”
- Pytaj, nie zakładaj.
- Zaproponuj pomoc uprzejmie: „Czy chciałbyś/chciałabyś skorzystać z pomocy?” zamiast chwytać lub prowadzić kogoś bez pytania.
- Szanuj samodzielność, pozwalając osobie zdecydować, czy i w jaki sposób chce otrzymać pomoc.
- Zaproponuj, nie ciągnij.
- Prowadząc, zaoferuj swoje ramię; pozwól osobie chwycić je w sposób, który jej odpowiada.
- Nigdy nie chwytaj ani nie popychaj.
- Opisuj precyzyjnie.
- Podawaj jasne i konkretne wskazówki: zamiast „tam” powiedz „dwa kroki w prawo” lub „prosto około pięciu metrów, a potem skręć w lewo”.
- Informuj, gdy odchodzisz.
- Zawsze poinformuj osobę, jeśli odchodzisz w trakcie rozmowy, aby uniknąć dezorientacji.
- Używaj inkluzywnego języka.
- Używaj określeń „osoba niewidoma” lub „osoba z niepełnosprawnością wzroku”.
- Unikaj eufemizmów.
- Mów naturalnie.
- Nie ma potrzeby mówić głośniej ani nadmiernie upraszczać wypowiedzi.
- Zaufaj, że osoba poprosi o wyjaśnienie, jeśli będzie go potrzebować.
- Szanuj samodzielność.
- Nigdy nie dotykaj ani nie przestawiaj białej laski, psa przewodnika ani innych osobistych pomocy bez pozwolenia.
- Zwroty związane z widzeniem są w porządku.
- Powszechne zwroty, takie jak „Do zobaczenia jutro” lub „Spójrz na to” są naturalną częścią języka i nie są obraźliwe.
